حسين ( ع ) تا به امروز است . ولى بيمار و با زنان همراه بود . حسن بن حسن بن على « 1 » كه فرزندانى دارد ، عمرو بن حسن بن على كه فرزندى ندارد ، قاسم بن عبدالله بن جعفر و محمد بن عقيل اصغر . اينان ضعيف بودند و به همراه زنان به اسارت درآمدند . زنها اينان بودند : زينب و فاطمه ، دختران على بن ابى طالب ؛ فاطمه و سكينه ، دختران حسين بن على ( ع ) ؛ رباب ، دختر انيف كلبى ، « 2 » همسر حسين بن على ( ع ) ( وى مادر سكينه و عبدالله مقتول است ) ؛ امّ محمد ، دختر حسن بن على ( ع ) و همسر على بن الحسين ( ع ) ، بقيه ، غلامان و كنيزان ايشان بودند كه همراه سر حسين ( ع ) و سرهاى ديگر كسانى كه با ايشان كشته شدند به كوفه نزد عبيدالله بن زياد آورده شدند . « 3 » طبرى گويد : عمر سعد آن روز و فردايش را در كربلا اقامت كرد . سپس به وسيلهء حميد بن بكير احمرى فرمان حركت داد ؛ و دختران و خواهران حسين ( ع ) و كودكان همراهشان را با خود برد ؛ و على بن الحسين ( ع ) بيمار بود . » . « 4 » در مقاتل الطالبيين آمده است : « اهل و عيالش را به اسارت بردند ؛ كه در ميانشان اينها بودند : حسن بن حسن بن على ( ع ) كه مجروح بود و او را همراهشان بردند - ؛ على بن الحسين ( ع ) - كه مادرش ام‌ّولد ( كنيز ) بود - حضرت زينب ؛ ام كلثوم ، دختر على بن ابىطالب ؛ و سكينه ، دختر امام حسين ( ع ) . . . » . « 5 »

--> ( 1 ) . سيد بن طاووس گويد : مصنف كتاب المصابيح نقل كرده است : حسن بن حسن مثنى در حضور عمويش‌حسين ( ع ) ، در آن روز هفده نفر را كشت و خود هجده زخم برداشت و بر زمين افتاد . دايه‌اش اسماء بن خارجه او را برداشت و به كوفه برد و مداوا كرد تا بهبود يافت و سپس او را به مدينه بازگرداند . ( ر . ك . اللهوف ، ص 191 ) . مفاد خبر فوق اين است كه حسن مثنى با اسيران كاروان حسينى كه از كربلا به كوفه برده شدند ، نبود . ( 2 ) . مشهور است كه رباب دختر امرء القيس بود . ( 3 ) . ترجمة الامام الحسين ( ع ) و مقتله ، از كتاب الطبقات الكبير ابن سعد ، ص 78 ؛ و ر . ك . سير اعلام النبلاء ، ذهبى ، ج 3 ، ص 303 ، به نقل از طبقات ابن سعد ، تسمية من قتل مع الحسين ( ع ) ، ص 157 . ( 4 ) . تاريخ الطبرى ، ج 3 ، ص 335 ؛ و ر . ك . الكامل فى التاريخ ، ج 3 ، ص 296 ؛ مقتل الحسين ( ع ) ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 44 ؛ مثيرالاحزان ، ص 83 ؛ نيز در ص 98 اين كتاب آمده است : على بن الحسين ( ع ) گفت : « ما را كه دوازده مرد بسته به كند و زنجير بوديم ، نزد يزيد بردند » . ( 5 ) . مقاتل الطالبيين ، ص 119 ؛ و ر . ك . اللهوف ، ص 191 ؛ تاريخ ابى الفداء ، ج 1 ، ص 266 .